سلام دوستان و همراهان همیشگی با تربیت وبلاگ ما

امیدوارم فصل امتحانات رو با موفقیت طی کنید...

دوستان شرمندتونم اگه نمیتونم بیام آخه امتحاناتم شروع شده

سعی میکنم از این به بعد نمونه سوالات رو هم بذارم و در ضمن چون خودم به رشته روان شناسی تربیتی علاقه دارم توی گوگل سرچ کردم و منابعش رو دیدم و الان میخوام بذارم تا شمام ببینید...

امیدوارم به دردتون بخوره:

منابع شماره ۱: 

منابع شماره ۲

منابع کارشناسی ارشد رشته روان شناسی تربیتی 

روان شناسی تربیتی  ضریب 3

- روان شناسي پرورشي (روان شناسي يادگيري و آموزش) / دکترعلی اکبر سیف

- روان شناسی تربیتی/ دکتر اسماعیل بیابانگرد

روان شناسی رشد ضریب2

- روان شناسی رشد جلد 1 و 2 /لورا برک ترجمه یحیی سید محمدی

-پیشگامان روان شناسی رشد/ویلیام کرین ترجمه دکتر فربد فدایی

-روان شناسی رشد/دکتر حسن احدی و دکتر نیکچهره محسنی

- روان شناسی رشد/دکتر حسن احدی و دکترشکوه السادات بنی جمالی

- روان شناسی رشد/دکتر حسن احدی و دکترفرهاد جمهری

-رشد و شخصیت کودک/ماسن ترجمه مهشید یاسایی

-روانشناسی ژنتیک/دکتر محمود منصور

- روانشناسی ژنتیک/دکتر محمود منصور.و دکتر پریرخ دادستان

آمار و روش تحقیق ضریب2

- آمار و احتمالات کاربردی/دکتر علی دلاور

-روش تحقیق در روانشناسی و علوم تربیتی/ دکتر علی دلاور

-مبانی نظری و عملی پژوهش در علوم انسانی و اجتماعی/ دکتر علی دلاور

- روش تحقیق در روانشناسی و علوم تربیتی/ دکتر اسماعیل بیابانگرد

- روش تحقیق در علوم رفتاری/سرمد، بازرگان و حجازی

روان شناسی عمومی ضریب2

-روان شناسی عمومی هیلگارد جلد 1و 2 با تاکید بر جلد اول

- روان شناسی عمومی جلد1،2 /سانتراک ترجمه فیروزبخت

-روان شناسی عمومی /دکتر حمزه گنجی

زبان خارجه ضریب2

-متون روان شناسی به انگلیسی/کیانوش هاشمیان

- متون روان شناسی به انگلیسی/پارسا

-مقالاتی راجع به مباحث مشاوره و روان شناسی تربیتی مفید واقع خواهدشد

-کتب تست انتشارات پردازش وپوران پژوهش مربوط به دروس عنوان شده

توانمند ترين فرزند را داشته باش

پرورش اعتماد به نفس در كودكان و نوجوانان (1)

دکتر موسلي  يکي از روان شناسان اجتماعي نوين ،ضمن تحقيقات خود خاطر نشان مي سازد ،کودکان قدرت تصميم گيري را در خانه مي آموزند يعني جايي که بيشترين وقت خود را در آنجا سپري کرده ،کارها و فعاليت هاي گوناگوني را تجربه مي کنند.

 موسلي ضمن تمرکز بر جنبه هاي مختلف زندگي کودک (از تولد تا نوجواني) توجه به نکات زير را مهم مي داند:

1.اعتماد کردن

اساس اعتماد به ديگران از سنين پايين و از طريق توجه و رسيدگي به نياز هاي اوليه ي نوزاد وکودک خردسال شکل مي گيرد.

2.خود پيروي

 کودکان از سنين 2 سالگي به بعد مي توانند مفهومي از زمان و مکان را در ذهن خود تجسم کنند.با توجه به اين موضوع مي توان از همان ابتدا با جلب اعتماد و اطمينان کودک ،موجب تقويت حس ثبات در او شد. براي مثال،مادر مي تواند از طريق اطمينان بخشيدن به فرزندش ،که در غياب او جايي نخواهد رفت و او مي تواند بعد از بازي دوباره نزد مادرش باز گردد ،اعتماد کودک را جلب کند و يا اگر قولي به فرزند خود مي دهد و قراري با او مي گذارد ،خوب است با انجام آن اعتماد کودک را جلب کند.زيرا نحوه ي پاسخ دهي کودکان 2سال به بالا ،بر اساس نحوه ي پاسخ دهي والدين و اطرافيان شکل مي گيرد.

3.صلاحيت و شايستگي

کودکان در سنين 9-3 تمايل به بازي هاي جمعي و گروهي دارند.آنها مي خواهند با کسب اعتبار براي خود ،موجوديتشان را در بين افراد خانواده نشان دهند. ميزان صلاحيت و شايستگي کودکان ارتباط مستقيمي با اعتماد به نفس آنان دارد.

4.هويت

با رسيدن به سنين 19-10 سالگي نياز نوجوان به اعتماد کردن به سايرين و محيط اطرافش افزايش مي يابد و قصد داردبا کسب توانايي ها و شايستگي ها ي مختلف بر آن تسلط يابد. ويژگي مهم اين دوره احساس خود مختاري است.يک نوجوان نمي داند کاري که انجام مي دهد درست است يا خير؟ در عين حال،علت نياز به تاييد شدن از سوي والدين و مربيان خود را درک نمي کند.آن ها در صددکسب هويت مستقلي هستند و مي خواهند براي زندگي آينده خود تصميم بگيرند. گاهي والدين تصور مي کنند فرزندانشان آنها را رها کرده اند. در حالي که بايد با فراهم آوردن شرايطي که موجب رشد خود پنداره ي فرزندشان شود ، آنان را در شناخت ويژگي هاي فردي شان ياري دهند.

دکتر گنجي توجه به پنج قائده ي بنيادين را براي حفظ و بقاي بهداشت رواني کودکان در خانواده لازم مي داند:

1.فرزند خود را دوست داشته باشيد.

 2.براي فرزند خود الگوي خوبي باشيد.

 3.فرزند خود را خوب آموزش دهيد.

4.فرزند خود رابا انظباط بار آوريد .

 5. به مسوليت هاي خود آگاه شويد.

همه ي کودکان نيازمند توجه منظم و رسيدگي کافي از سوي والدين و مراقبين نزديک به خود هستند. يکي ازروش هاي ابراز علاقه و توجه نسبت به کودک،"گوش کردن فعال" به گفته ها و خواسته هاي اوست.شما اگر شنونده ي خوبي باشيد و بي درنگ در برابر افکار و احساسات فرزندتان واکنش نشان دهيد. اين فرصت را براي او فراهم کرده ايد که روش صحيح برخورد با مشکلات را بياموزد زيرا صبر و درک والدين بسيار مهم تر از ارائه ي سريع راه حل به کودک است.

در عين حال توجه نشان دادن ، فراتر از حضور جسماني فرد است. براي مثال،توجه به کودک حين تماشاي تلويزيون و يا مطالعه ي کتاب و روزنامه،آن چيزي نيست که او نياز دارد ، بلکه او احتياج به"زماني مفيد"دارد تا بتواند تمام توجه و تمرکز والدينش را معطوف سخنان و حرکات خود کند.

منظور از زمان مفيد وقتي است که پدر و مادر وارد دنياي ذهني-رواني فرزندشان مي شوند ، با او به بازي مي پردازند ، به داستان هاي خيالي اش گوش مي کنند و دنيا را از ديد او مي بينند. 

در مقاله ي بعد  به منظوررشد  و پرورش"روحيه ي مسئووليت پذيري"در کودکان ونوجوانان به 3 نكته ي اساسي اشاره خواهيم كرد و در ادامه  روش هاي تقويت خود پنداره ي کودک را مورد بررسي قرار خواهيم داد

کودک اما با شخصیت

بسیاری از والدین پیوسته می‌پرسند رفتار مناسب با كودك باید چگونه باشد تا شخصیت به طور مثبت در او رشد و نمو كند. در اینجا ما مواردی را كه الهام گرفته از احادیث ائمه طاهرین علیهم‌السلام و گفته‌های روان‌شناسان است، فهرست‌وار مطرح می‌كنیم تا با اتكا به مكتب پربار اسلام در رشد صحیح شخصیت كودكان خود ، توفیق حاصل كنیم.

احترام‌گذاری

اساسی‌ترین و ثمربخش‌ترین راه برای رشد شخصیت كودك و برخورداری از استقلال فكری و اعتماد به نفس در زندگی احترام به اوست. كودك از وقتی به دنیا قدم می‌گذارد ، با اولین محیط اجتماعی یعنی خانواده روبه‌رو می‌شود. او بتدریج با اعضای این جامعه یعنی پدر و مادر ، برادر و خواهر آشنا می‌شود.

اگر كودك از ابتدا احساس كند كه در این محیط اجتماعی كوچك احترام افراد محفوظ است ، توهین و تحقیر و جسارت در كار نیست ، بزرگ‌تر به كوچك‌تر و كوچك‌تر به بزرگ‌تر احترام می‌گذارد. كم‌كم علاوه بر این كه اهمیت احترام گذاری را درك می كند، خود به خود انسانی محترم و باشخصیت نیز بار خواهد آمد.

اگر می‌خواهید فرزندتان به شما توهین نكند ، باید شما نیز به او توهین نكنید. متاسفانه بسیاری از پدران و مادران از این نكته غافلند و توقع دارند فرزندشان كاملا احترام آنان را نگه دارد ، در حالی كه خود هرگز به فكر احترام و شخصیت او نیستند ، دائم او را سرزنش و تحقیر می‌كنند و در برابر دوست، همكار و همكلاسی‌اش كوچكش می‌كنند. باید بدانیم آنچه به كودك می‌دهیم همان را پس می‌گیریم.

واگذاری امور كوچك

كودك نیز مانند دیگران دوست دارد در خانه و محیط‌ های دیگر، خود را عضوی فعال و موثر احساس كند. او از طفیلی بودن و سربار جامعه بودن بدش می‌آید. از این رو باید بخصوص در محیط خانه برای او هم حسابی باز شود، به او نقشی داده و مسوولیتی به عهده‌اش واگذار شود تا از این طریق احساس شخصیت كند و خود را بی‌اثر نبیند.

از این رو لازم است پدران و مادران محترم ، در محیط خانه بعضی كارهای ساده و جزیی را به كودكان خردسال واگذار كنند و از آنان مسوولیت بخواهند.

این عمل نقش موثری در احساس شخصیت كودكان دارد ، آنها را متعهد و مسوول بار خواهد آورد و در امور زندگی ورزیده می‌سازد و به ترتیب در مسوولیت‌های بالاتر نقش بهتری ایفا می‌كند و تجربیات خود را به كار می‌اندازد.

عدالت در ارتباط با كودك

فرزندان باید طعم عدالت را بچشند و خوبی عدالت را لمس كنند و احساس نمایند عدالت لازمه زندگی و جامعه است. حتما در كوچك‌ترین امور هم باز اجرای عدالت لازم است.

رعایت ادب

برخورد مودبانه با فرزندان ، اگرچه كم‌سن باشد ، نقش مهمی در رشد شخصیت و احترام فرزندان دارد. متاسفانه بسیاری از پدران و مادران از این نكته غافل هستند و بخصوص در كلام، رعایت ادب را نسبت به فرزندان خود نمی‌كنند.

به پدران و مادران محترم كه خواهان عزت و سربلندی فرزندان خود هستند سفارش می كنیم با كودك خود همانند یك شخص محترم و یك دوست واقعی برخورد كنید. با او با كمال ادب سخن بگویید. وقتی می‌خواهید خطا و اشتباهی را تذكر بدهید ، بكوشید با نرمی و ملاطفت بیان كنید؛ چرا كه در این صورت حرف شما تاثیر بیشتری خواهد داشت. در حضور دیگران هرگز كودك خود را مورد توبیخ قرار ندهید و به این وسیله او را گرفتار عذاب روحی نسازید. از به كار بردن الفاظ ركیك و زشت جدا خودداری كنید ، چراكه این روش نه ‌تنها شخصیت و احترام خود شما را نابود می‌كند بلكه علاوه بر آن، كودك را نیز انسانی پست و زبون و لاابالی بار خواهد آورد.

نام نیك برای كودك

روان‌شناسی می‌گوید: «نامی كه هنگام تولد یا بعد به كودك گذاشته می‌شود ممكن است یك خطر روانی برای او داشته باشد.» این اصل تنها نام واقعی كودك را شامل نیست، بلكه لقب یا نامی است كه والدین و اطرافیان كودك از راه محبت به او می‌دهند؛ مثلا «حوریه» را «حوری» یا «حسین» را «حسنی» می‌نامند همان تاثیر روانی را خواهد داشت. از این رو بهتر است نام كودك را از میان نام‌های معمولی و رایج هر جامعه و فرهنگ آن انتخاب كرد. كودكی كه نام و لقب خود را بپسندد همواره احساس برتری خواهد كرد و برعكس اگر از نام و لقبش خشنود نباشد شرمسار و ناراحت خواهد شد و این هر دو احساس در چگونگی رشد شخصیت كودك موثرند.

مشورت و نظرخواهی

كودكان و نوجوانان نیز همانند بزرگ‌ترها دوست دارند در امور مربوط به خودشان با آنان مشورت شود و آنان نیز نظر بدهند. این كار خود موجب می‌شود آنان احساس شخصیت بیشتری كنند و برای نظر و رای خود ارزش و ارجی قائل باشند. والدین محترم خوب است از این نكته غافل نباشند و حتی بدون درخواست كودك، خود به این كار اقدام كنند و از این راه به كودك خود شخصیت بدهند.پس از مشورت و نظرخواهی نیز حتی‌الامكان نظر فرزند را عملی كنند و برای عقیده او احترام قائل باشند و اگر هم نظر ناصحیحی داشت با ملاطفت و مهربانی او را متقاعد سازند یا این كه وی را كاملا متوجه اشتباه و خطا در فكر و آثاری كه در انجام نظر او احتمالا هست بكنند كه هم او تجربه كافی را به دست آورد و هم این كه در گفتارهای آینده خود تامل بیشتر كند؛ اما اگر بدون دلیل و آگاهی او را بكوبید حتی آثار مختلفی از جمله حقارت در او تجلی خواهد كرد. طبیعی است این برخورد ثمرات سوء در آینده خواهد داشت.

وفا به عهد كودك

كودك به دلیل آن كه تمام خواسته‌های خود را از طریق والدین قابل تحقق می‌داند و اتكای شدید به آنان دارد ، پس اعتماد و توكل او بر پدر و مادر خواهد بود. یكی از عواملی كه می‌تواند این اعتماد را پیوسته حفظ كند و مایه قوت شخصیت و ثبات كودك باشد این است كه در عهد و پیمان خود با كودكان (حتی سخنی كه می‌دانند) وفادار باشند و هیچ‌گاه با فرزند خلف وعده نكنند و رفتارشان، خلاف گفتارشان نباشد.

آشنایی كودك با سختی‌ها

امام موسی بن جعفر(ع) فرموده است: «بهتر است طفل در كودكی با سختی و مشكلات اجتناب‌ناپذیر حیات كه غرامت زندگی هستند، روبه‌رو شود تا بردبار و صبور بار آید و در جوانی و بزرگسالی اهل استقامت باشد.»

بوسیدن كودك

بوسه از مهم‌ترین نشانه‌های ابراز علاقه و محبت به كودك است. «بوسه» هم نشان می‌دهد كه والدین درباره فرزندان خود مهربان و دلسوز هستند و فرزندان را از این علاقه و محبت پدر و مادر، آگاه و خشنود می‌سازد و هم درخت مهر را در وجود كودكان ریشه‌دار می‌كند.

رفتار كودكانه با كودك

در ارتباط با كودك باید همچون خود او، با او رفتار كنند و مانند خودش با او حرف بزنند، زیرا كودك با كودكان یا انسان‌های كودك‌نما بهتر انس می گیرد و همراه می شود.

مهرا جلیلی، اسفند 85
تحقیقات بسیار همه بر این حقیقت تأکید دارند که شرکت فعالانه ی والدین و مداخله ی آگاهانه ی آنها در تعلیم و تربیت فرزندانشان در تمامی سطوح علی رغم وضعیت اقتصادی ، قومی و فرهنگی شان با نتایج بسیار مثبت برای کودکان و نوجوانان همراه است. این شرکت از سطح پیش دبستان انگیزه و سوخت عاطفی لازم را ایجاد کرده و تا پایان دوران تحصیل همواره یار و یاور دانش آموز و دست اندرکاران امر آموزش می باشد
تحقیقات نشان داده است که برای دستیابی به این نتایج مثبت باید نیازهای رشدی کودکان با نگرش ها و طرز عملکرد والدینشان و انتظارات برنامه های مدرسه همخوانی داشته باشد و از شرکت والدین در برنامه های آموزشی حمایت و پشتیبانی شود
شواهد نشان می دهند که سه روند خانواده محور در بوجود آوردن این همخوانی و ارتقاء نتایج موفقیت آمیز ، سهیم اند
یک - روش اولیاءگری ، دو- ارتباط خانه و مدرسه ، سه - (قبول) مسئولیت یادگیری
روش اولیاء گری: به معنی طرز برخورد ، نگرش ، ارزش ها و عملکردهای والدین در پرورش فرزندانشان می باشد
ارتباط خانه و مدرسه: به مفهوم ارتباطات رسمی و غیررسمی بین خانواده و محیط آموزشی است
(قبول) مسئولیت یادگیری: آن جنبه از اولیاگری است که تأکید را بر فعالیتهای موجود در خانه و اجتماع می گذارد که مهارتهای یادگیری را در کودک خردسال ارتقاء می دهند به عبارت دیگر کودک با آموختن مهارتها مسئولیت یادگیری را خود به عهده خواهد داشت و در برابر مسئولیت تلاش لازم را (با حمایت و پشتیبانی والدین) خواهد نمود
هنگامی که خانواده در تحصیل کودکان به طور معنی داری درگیر می شود ، تأثیر مثبتی در عملکرد تحصیلی آنها باقی می گذارد. در نتیجه دانش آموزانی که خانواده های علاقمندتر و درگیرتری دارند ، نمرات بهتری در امتحانات ارزیابی آورده اند ، حضور بیشتری در کلاسها داشته اند و تکالیفشان را به نحو بهتر و کاملتری انجام داده اند و در ادامه انگیزه ی بیشتری نیز برای موفقیت داشته اند. این گونه دانش آموزان اغلب بسیار کمتر دچار مشکلات انضباطی می شوند. دانش آموزان این گونه خانواده ها برای یادگیری آماده تر و تواناترند. بیشتر در مدرسه می مانند و از تجربیات با کیفیت بالای یادگیری بیشتری نفع می برند
والدین یک نقش اساسی در ایجاد اعتماد به نفس و انگیزه در کودکان بازی می کنند. والدین می توانند کودکان را در تکمیل تکالیفشان تشویق کنند و برای غنی ساختن برنامه آموزشی در تجربه های خارج از خانه با آنها همراهی کنند و به این ترتیب اعتماد به نفس آنها را تقویت نموده و علائق آنها را گسترش دهند
برای آن که یک ارتباط خوب بین خانه و مدرسه وجود داشته باشد بایستی همه عوامل فعالانه از این موضوع حمایت کنند ، مدرسه ها ، اجتماع پیرامونی مراکز کسب و کار و دولت
مدارس می توانند: 1) خانواده ها و معلمین را برای ایجاد یک توافق نامه آموزشی یاری کنند. توافق نامه بایستی اهداف ، انتظارات و مسئولیت های خانواده و والدین را به عنوان شرکای برابر تعریف نمایند. این توافق نامه ها بایستی به زبان ساده و قابل فهم برای همه والدین نوشته شود ، توافق نامه ها می تواند هماهنگ با روشهای سایر مدارس نوشته شود و در نتیجه پیوندهای قوی میان خانواده ، دانش آموز و معلمان ایجاد کند و محیطی قدرتمند برای یادگیری فراهم آورد
دو) کادر مدرسه آموزش داده شوند. مدارس خوب از روشهای اولیاء گری سوده برده و نشان می دهند که به همکاری با والدین علاقمند هستند و به آن نیاز دارند ، اغلب مدارس فقط هنگامی با والدین تماس می گیرند که مشکلی وجود داشته باشد در یک همکاری موفق و در حال رشد ، آموزش برای کلیه دست اندرکاران مدرسه اعم از معلمان و پرسنل همانند والدین نیاز است. این آموزش به آنها کمک می کند مهارت های مؤثری برای ارتباط به دست آورند. پایداری این همکاری وظیفه ی همه است
- به خانواده جایگاهی در تصمیمات مدرسه بدهند ، والدین بایستی در تصمیم گیری مدرسه کودکان خود شریک شوند. با کمک والدین اهداف و استانداردهای آموزشی کودکان در مدرسه تعریف شده و در مورد اجرای آنها تصمیم گیری شود
- گسترش ساعات مدرسه ، با باز بودن مدرسه در ساعات بعد از ظهر و حتی آخر هفته ، مدارس می توانند فرصتی را برای خانواده ها و کودکان فراهم بیاورند که در فعالیت های آموزشی و تفریحی درگیر شوند و همچنین در این ساعت برنامه ویژه بزرگسالان برای آموزش خانواده داشته باشند
- مراکزی برای دسترسی منابع مطالعاتی مورد نیاز خانواده ایجاد کنند. قسمتی از مدرسه برای حضور خانواده ها اختصاص دهند تا آنها بتوانند تجربیاتشان را با سایر والدین ، معلمان و سایر کادر مدرسه سهیم شوند
تنها دانش آموزان نیستند که از منافع درگیری فعالانه ی خانواده ها برخوردار می گردند ، معلمان نیز منافع بسیاری عایدشان می شود. به همان ترتیب که خانواده ها درک بهتری از مدرسه ، سیستم تدریس و نحوه ی یادگیری فرزندانشان بدست می آورند ، دست اندرکاران مدرسه ومعلمان ، یاران و دوستان مهمی پیدا می کنند. همانطور که ارتباط بین دست اندرکاران مدرسه و اعضاء خانواده افزایش می یابد ، مدارس از روشهای تقویت و حمایت از موفقیت دانش آموزان اطلاع بیشتری حاصل کرده و بر آن اساس برنامه ریزی می نمایند. برنامه ای که مبتنی بر روش یادگیری و موفقیت دانش آموز طراحی می گردد. انگیزه ی لازم را در او ایجاد کرده و به نتایج بسیار مثبت می انجامد
پس همکاری خانواده و مدرسه در امر آموزش و یادگیری کودکان امری حیاتی است زیرا در جوامع امروزی به هیچ وجه وظیفه ی سنگین تعلیم و تربیت را نمی توان تنها بر دوش یک نهاد گذاشت وظیفه ای است مشترک بین خانواده ، مدرسه